NOAD’32 VR1

Kostbare punten voor de NOAD-ladies blijven in Gameren

GVV was op deze zonnige zaterdag de ploeg waar we tegen mochten aantreden. Doelsaldo; weinig voor, weinig tegen >> dus een taaie ploeg om tegen te spelen. De thuiswedstrijd tegen deze dames was vorige week op een 2-1 winst uitgedraaid, maar we wisten al dat we voor deze partij onze mouwen weer enorm moesten gaan opstropen.
Speelsters: Janet van de Wetering, Esmee van Herwijnen, Naomi Bouman, Jessy van den Bogaard, Amber Roeland, Eline de Waal, Melissa Panhuis, Joyce Hoeke, Joan Bros, Janine van Bergeijk, Lisa van der Aart, Monique van der Kruit, Ruth Kant, Indy Kuijpers en Marjolein Colijn.
Technische staf: Johan Vos (trainer/leiijder) en Maikel Mouthaan (vlagger, waarvoor dank, net als dank voor onze supporters van vandaag!).
De verdediging van GVV is sterk. En niet zomaar sterk! Nee, zeker niet zomaar! En ook niet 4 of 3 dames… De verdediging van GVV bestaat uit 10 speelsters. En de rest van het speelveld wordt door 1 spits gerund. Maar goed… die 10 speelsters hebben samen 20 benen die allemaal in de buurt van het doel van GVV bivakkeren en waardoor het toch verrekte lastig is om tot scoren te komen. Want naast die 20 benen staat er ook nog een boomlange dame op de goal die sowieso alle hoge ballen en alle half-hoge ballen en ook nog eens alle lage ballen eruit pakt. We hebben echt strijdlust getoond. Maar al onze pogingen draaiden op niets uit! Gelukkig wisten de dames van Gameren ook geen goal te maken (waren ze bij ons op de helft?!), dus konden we de wedstrijd afsluiten met de brilstand. Geen verloren partij, wel verloren punten! Kostbare punten ook, die voor ons heel erg voelen als een verloren wedstrijd.
Glansrol was trouwens weggelegd voor de scheidsrechter. Onder het motto ‘de volgende keer ziet hij het wel’ (toch, Johan? ;)) hopen we waarschijnlijk over een half jaar nog steeds dat hij nog nachtmerries krijgt van de ons ontnomen penalties (twee stuks sowieso), het af fluiten in een aanval en meer beslissingen waarover we nog wel even met hem hadden willen discussieren. Met name na de wedstrijd waren er toch wel ‘mixed feelings’ in het team. Dat ging zelfs zó ver dat er teamgenotes waren die alles en iedereen om zich heen vergaten…
Maar goed, alle woorden die we daar nog verder aan spenderen zijn loos (net als alles hierboven én hieronder, maar ach je moet toch wat om een A4tje te vullen…). Over naar de realiteit: het verschil met de nummer 2 van onze competitie, de dames van ‘hierneffe’, is nu nog maar 1 punt… We moeten ons blijven focussen op elke afzonderlijke wedstrijd opnieuw. Wedstrijddag voor wedstrijddag! Strijdlust blijven leveren en niet, maar dan ook echt NIET verslappen.
Maandag (voor de lezer van de Loods is dat ‘vandaag’ of ‘afgelopen maandag’) spelen we tegen Well. Er weer vol tegenaan dames!!

De dames van BLC worden door de NOAD-ladies verslagen!

De oefenhoek leek afgelopen donderdag meer op een rijstplantage dan op een trainingsveld… We waren ook licht verrast, hoewel het natuurlijk een lekker droog weertje met een fijn briesje was op vrijdag en ook op zaterdag, dat de wedstrijd op Korenzand gewoon door kon gaan. Erg prettig natuurlijk, want we willen die drie punten van BLC graag hebben: waardevolle punten voor de strijd om het kampioenschap!
Speelsters: Janet van de Wetering, Esmee van Herwijnen, Jessy van den Bogaard, Amber Roeland, Janine van Bergeijk, Naomi Bouman, Lisa van der Aart, Monique van der Kruit, Joan Bros, Eline de Waal, Melissa van Wijk, Melissa Panhuis, Ruth Kant, Joyce Hoeke, Indy Kuijpers, Zoë Arendse, Marjolein Colijn
Technische staf: Johan Vos (trainer/coach) en omdat onze vaste rots in de branding Arie (of mja, grensrechter langs de zijlijn eigk) geblesseerd is, was Erwin van Herwijnen (de vader van ja) onze vlagger (waarvoor dank) (en veel beterschap voor jou Arie!)
(zo dat zijn veel ‘tussen haakjes’-stukken!)
(kan nog wel even doorgaan zo)
(maar ja, beter is het om over te gaan naar het verslag)
(dus dat doe ik dan ook maar)

BLC. De ploeg waarbij ons Heidje d’r pootje gebroken heeft… De ploeg ook waar we ons de eerste helft in de luren lieten leggen (spreekwoordelijk dan he, want wie laat zich nou in de luren leggen?!). Die drie punten van BLC moesten ongeacht welk excuus dan ook gewoon op Korenzand blijven! Met man en macht aan de slag, vol de aanval zoeken. Nou… Dat ging prima! Dachten we :S
Direct na de aftrap komen we op 1-0 voorsprong door Melissa P. Dat voelde al meteen fijn, maar dat gevoel werd binnen enkele minuten verpulverd. In no-time (zeg maar 5 minuten: en dat is nog een ruime marge eigenlijk) stonden we tegen een 3-1 achterstand aan te kijken met z’n allen! Man man man! Dat was shocking!! Gelukkig weet Melis vW de 2-3 op haar naam te schrijven. De gelijkmaker komt er ook nog (ik zal zometeen de doelpuntenmaaksters noemen, ik ben het spoor echt helemaal bijster qua volgorde dan). BLC komt weer op een 4-3 voorsprong en ja: ik heb het nog steeds over de eerste helft dames en heren! We maken gelijk en stropen nu dan toch echt de mouwen op voor wat overwinnings-power. Voor de rust is het 6-4 in ons voordeel. Het bizarre doelpuntenverloop maakt ook dat de bediening van het scorebord wat ontregeld raakt. Met als gevolg onze scheids zelf de tijd bij moest houden (wat’ie gelukkig ook al had gedaan).
Na de rust gaan we nog door, maar het scorend vermogen blijft ietwat hangen. Eline maakt de allerlaatste goal waardoor we met 8-4 als winnaressen uit de bus komen (nou ja, van het veld af komen natuurlijk. Uit een bus komen als je voetbalt is vrij lastig want dan zul je toch eerst een bus in moeten en die staan niet standaard op of aan het veld geparkeerd). De doelpuntenmaaksters in willekeurige en vooral at random volgorde: Melissa vW, Eline, Melissa P en Mo. Weet wel dat Mo er zowel in de eerste als tweede helft een gemaakt heeft, dat Panhuis er 3 heeft in gejaagd en vWijk 2. Dus komen we met die ene van Eline op een totaal van 8: check.
Zaterdag is ’t tijd voor carnaval of andere bezigheden; 29 februari mogen we weer de grazige velden betreden voor een potje bal tegen GVV. De strijd gaat onverminderd voort! Of, om maar eens een slogan te gebruiken: #onzejacht (want: beter goed gejat dan slecht verzonnen ).
Tot slot: Luuk Bouman, bedankt dat je onze scheidsrechter wilde zijn!

Returnwedstrijd tegen Kerkwijk pakt goed uit voor NOAD-ladies

Daags voor de megastorm die ons land volgens de weermannen en –vrouwen gaat teisteren was het weer prima. Daardoor konden we onze returnwedstrijd tegen de dames van Kerkwijk in het dorpje met dezelfde naam gewoon spelen!

Speelsters: Monique van der Kruit, Janine van Bergeijk, Eline de Waal, Lisa van der Aart, Joyce Hoeke, Joan Bros, Melissa Panhuis, Indy Kuijpers, Esmee van Herwijnen, Amber Roeland, Naomi Bouman, Jonne Versluys, Jersey van Tilborg en Marjolein Colijn
Technische staf: Johan Vos en Arie Hoeke
Met afwezigen door oa ziekte, blessure, werk, zwangerschappen en andere redenen was onze spoeling vrij dun. Gelukkig hoefden de MO19 niet te spelen en wilden Jonne en Jersey wel aansluiten; superfijn, dank jullie wel meiden!

Recht zetten
Onze eerste wedstrijd na de winterstop was tegen Kerkwijk thuis en dat was er een die eigenlijk niet om over naar huis (of in De Loods) te schrijven was. Het was een gelijkspelletje waarbij we collectief slecht presteerden. Dat was onze wake-up-call voor het feit dat we er nog lang niet zijn en vandaag wilden we dan ook wel alles op alles zetten om die wedstrijd even recht te zetten. Dat betekende dat we niet met minder dan een overwinning genoegen wilden nemen!

Aansluitingstreffer
Al vrij vlot in de eerste helft is het Jersey die vleugels krijgt en na goed samenspel met Eline de 1-0 binnen weet te werken. Daar zijn we keiblij mee, maar Kerkwijk komt al vlot terug met een gelijkmaker, doordat onze achterhoede niet scherp genoeg was. En dan wordt het nog erger: we komen zelfs 2-1 achter! De eerste 5 minuten van de eerste helft waren goed, maar gelukkig herpakken we ons de laatste 5 minuten van diezelfde helft en wordt er weer goed getikt met elkaar. Dat resulteerde in weer een goal van Jersey en we gaan met een fijne aansluitingstreffer en de gelijkmaker de rust in: 2-2.

Kapsones
Flinke speech in de rust van Johan. Meer druk, meer vooruit voetballen. We moeten gewoon dat doen waar we goed in zijn: voetballen! Ah… was dat het! Nou, vooruit. De tweede helft begint en al direct zetten we goed druk naar voren. Na goed samenspel is het Eline die de 3-2 op haar slof krijgt. Maar we zijn nog niet klaar, gelukkig maar! We gaan nog eventjes door met scoren, waarbij Jersey de derde goal op haar naam mag schrijven en Melissa P de laatste achter de keepster van Kerkwijk weet te krijgen. We weten inmiddels ook dat Johan kapsones heeft (dat werd even meegedeeld). Maar ja; dat wisten wij natuurlijk al lang! Daarom is’ie ook onze trainer! 

Voorbereiding
Ladies, dit was weer een zwaar bevochten lekkere pot, met fijn drie punten in de kofferbak terug naar Korenzand. Erg belangrijke punten in de strijd om de nummer 1-positie!! Zo doorgaan, lekker trainen en weer vol in de voorbereiding naar onze wedstrijd tegen BLC. De Bossche dames zullen er erg op gebrand zijn om van ons te winnen, dus hier moeten we de strijdlust en concentratie en focus (en noem alle termen maar op) echt aanspreken om een goed resultaat neer te zetten. Met z’n allen ervoor gaan! (en dan hier graag de emoji spierbal 2x).

‘Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het zoals het gaat!’
Noad ladies weer met beide benen op de grond

De KNVB heeft een aantal wedstrijden ingelast en daardoor mochten we onze eerste wedstrijd na de winterstop al halverwege januari beginnen. Gelukkig mochten we de dames van Kerkwijk wel thuis ontvangen op ons eigen Korenzand.

Speelsters: Janet, Esmee, Amber, Jessy, Naomi, Joyce, Melissa vW, Melissa P, Indy, Lisa, Monique, Ruth, Joan, Noa en Marjolein
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Arie (vlagger)

Met een voorbereiding die wel wat beter gekund had (er was niet zoveel getraind) gingen we het veld op. Kerkwijk is altijd een lastige tegenstander, zo één waar we in andere seizoenen ook altijd een hele kluif aan hadden. Nou, ook deze keer was dat zo! Met een prachtig zonnetje, een beetje hagel, een buitje hier en een flinke koude wind daar gingen we onder leiding van Siegfried (waarvoor dank) van start op het B-veld.

De eerste helft heeft voor kromme tenen gezorgd. Nee niet van de kou, ook niet omdat de schoenen niet pasten, maar gewoon omdat het niet om aan te gluren was! We hadden gehoopt op die lekkere flow die we hadden voor de winterstop, maar kregen te maken met een dikke deceptie. Man man man… wat waren we eigenlijk aan het doen? Passes kwamen nog minder dan niet aan, er werd over ballen heen geschopt, onder ballen door gemaaid… Onrust in het spel, van het woord opbouw hadden we helemaal niet meer gehoord, elkaar coachen is toch iets wat je niet in een wedstrijd hoeft te doen (?!) en alles net een stap te laat. Om maar niet te spreken van de doelkansen (below zero) in de eerste helft. Sterker nog… het is Kerkwijk wat met enige regelmaat bij ons voor de goal staat te trappelen. Gelukkig voor ons konden zij ’t ook niet afmaken en gingen we de rust in met een 0-0 stand op het virtuele scorebord.

Na een goeie speech van Johan (zie quote in de kop, lekker Cruyfiaans) gingen we het veld weer op. Net als tegen BLC: met z’n allen druk zetten, zorgen dat ze niet meer aan voetballen toe komen en Kerkwijk op hun eigen helft houden. Dat is het strijdplan en daar gingen we met z’n allen de schouders eens tegenaan zetten. En warempel… Het begint er al meer en meer op te lijken. We gaan een stuk beter spelen, de kromme tenen van de eerste helft worden weer een beetje rechter. We zijn eindelijk weer ‘in control’, kunnen Kerkwijk op hun helft houden. Maar dat scoren… dat scoren dat lukt nog niet zo! En oh jee als Murphy dan toch maar weg wil blijven en niet bij ons dat veld op wil wandelen. Nee laat ‘m alsjeblieft aan de bar blijven zitten met een goeie borrel! Want iedereen weet dat als de goals uitblijven, en nog langer uitblijven, en nóg langer uitblijven… Dat de tegenstander dan met een tegengoal komt!

De laatste 5 minuten van de wedstrijd lijken ook wel 90 minuten te duren. Johan loopt te ijsberen en zich op te vreten, de reserves zitten met samengeknepen bilnaad op de bank en Patries kan amper d’r vliezen heel houden: Kerkwijk heeft namelijk het ‘laatste-5-minuten-offensief’ ingezet. Ze komen nog een paar keer bij ons doel in de buurt, maar gelukkig zien ook zij hun doelpogingen mislukken.

We sluiten af met de bekende brilstand, welke voor Kerkwijk voelt als een overwinning en voor ons voelt als een verlies (want natuurlijk verliezen we hier punten!!). Ladies, we hebben vandaag maar even kwaadschiks moeten ervaren dat we er echt nog lang niet zijn! We zullen de komende tijd echt met z’n allen op dat trainingsveld aanwezig moeten zijn om lekker te trainen en zodoende weer goed op elkaar ingespeeld te raken. Die vibe in ons team zit wel goed: nou ons spel nog!

Volgende week staat er weer een pittige partij op het programma, dus we moeten gaan knallen!!

NOAD-ladies weer bovenaan na winst op Jan van Arckel

Speelsters: Joan, Jessy, Esmee, Amber, Ruth, Naomi, Melissa P, Melissa vW, Eline, Monique, Lisa, Zoë, Janet, Janine en Marjolein.
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Maikel (vlagger >> waarvoor dank!)

Met een stevige supportersschare (partners, vaders, kinderen, hondjes, oud-speelsters en geblesseerde speelsters) om ons aan te moedigen mochten we in Ammerzoden aan de bak tegen Jan van Arckel. Met 2 wedstrijden minder dan de (toen nog) nummer 1 van de competitie, Wilhelmina; maar met slechts 1 punt minder, wilden we vandaag vol aan de bak om de koppositie weer over te nemen; dat betekende dat we moesten winnen!

Stoom
Johan wilde dat we nou eens een keer niet mee zouden gaan in het spel van de tegenstander. En bij voorkeur al een doelpunt gescoord in de eerste 15 minuten. Dat eerste lukte wat minder goed, dat tweede ging gelukkig iets beter! Zoë weet ons na een goede voorzet van Eline op een 1-0 voorsprong te brengen en daarna is het Lisa die ondanks haar grieplijf toch een (wederom) assist van Eline kan verzilveren. En zo is het 2-0. De wedstrijd kabbelt wat voort op het altijd prettige en oh zo fijne kunstgras (note: that’s sarcasm folks ). Hier en daar een sliding met lekkere brandwonden op de knie tot gevolg, maar dat mag het genot van kunstgras niet temperen. Onze Amber had heel wat te stellen met haar tegenstander: voetballend niet overigens, want ze stond haar vrouwtje. Maar op ’t sportieve vlak liet het wat te wensen over (aan JvA-zijde natuurlijk!). En we hebben ’t nog niet zo vaak gezien, maar ik denk dat ik zowaar wat stoom uit Ambers oren zag komen, zo kwaad was ze!  Janet had niet veel te doen, maar die spaarzame ballen die ze kreeg waren ‘a piece of cake’ voor d’r. Maar toch gaan we mee in het spel van JvA… ballen niet bij elkaar in de voet, de rust niet goed bewaren en ook niet goed in beweging zijn allemaal.

Kakementje
Na de rust moest dit toch wel wat anders. Er vinden wat wissels plaats (want we hebben een goed gevulde reservebank) en er wordt weer wat beter gespeeld. We komen wat meer in het ritme, vinden elkaar beter en er wordt ook weer meer bewogen. Het is Melissa P die de 3-0 op haar slof krijgt, gevolgd door Melissa vW die eindelijk ook een van haar vele kansen benut ;). Panhuis wordt op de rand van de 16 gevloerd met een keiharde elleboog (waardoor het kakementje nu nog uit z’n fatsoen is) en Jessy mag achter de vrije trap. Dappere muur van JvA… Ze staan er keurig met z’n drietjes maar ze hebben geen idee van de power van onze Jes. Als ik hen was zou ik bibberen…
Gelukkig voor het dappere drietal schiet ze de bal knetterhard langs de muur in de verre hoek en maakt dus de 5-0. De laatste goal is ook al zo’n poeier van Jes, wederom nadat Melissa P zo niet nog lomper gevloerd wordt dan die keer ervoor. Penalty dus, die keihard en volkomen onhoudbaar ingeschoten wordt.

Overwinteren
De eindstand komt hiermee op 6-0. Mooi voor ons doelsaldo, maar nog belangrijker: mooi voor de stand! Met 1 wedstrijd minder tegen Wilhelmina staan we weer bovenaan in het rijtje; 18 punten uit 6 wedstrijden! Maandag as (voor de lezer van De Loods dus ‘afgelopen maandag’) mogen we onze laatste wedstrijd voor de winterstop spelen, thuis tegen de dames van Kerkwijk. Hoe mooi zou het zijn, als we er met z’n allen weer vol voor gaan, dat we onze voorsprong op Wilhelmina nog verder uitbreiden! Dan hebben we tijdens de clubdag op de 21e echt wat te vieren, namelijk dat we bovenaan overwinteren! En als de MO19 dan ook hun winterkampioenschap mag optekenen de 18e december kan de damesafdeling van NOAD helemaal los op de 21e! .

Veel succes van ons allemaal voor jullie, meiden van MO19!! Zorg dat je wint 18 december!!

Haaften eenvoudig gepasseerd door NOAD-ladies

Competitiewedstrijd nummer 5 stond op het programma. Na onze laatste wedstrijd hadden we de koppositie in de competitie overgenomen van onze buurvrouwen. Maar we willen natuurlijk graag bovenaan blijven staan, daarom moest deze wedstrijd ook gewonnen worden!
Speelsters: Joan, Jessy, Amber, Ruth, Joyce, Naomi, Indy, Melissa P, Noa, Eline, Monique, Lisa, Zoë, Janet en Marjolein.
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Maikel (vlagger > bedankt!)
En behoorlijk uitgedunde selectie trok naar Haaften. Met Amber die volop ingetaped was (bedankt overigens voor je hulp Cor!) omdat ze bij een eerdere wedstrijd last van haar enkel had gekregen, met een licht geblesseerde Mo, met Zoë die halverwege de wedstrijd aanhaakte direct uit haar werk en met Eline die toch haar werk had kunnen ruilen kwamen we op min o meer 15 dames.
Het veld was zwaar en modderig en met name de oefenhoek waar we warmliepen erg grasloos. Maar goed, we gingen aan de slag. Johan had ons op het hart gedrukt om direct druk te zetten en vooral niet met het spel van Haaften mee te gaan. In de eerste minuut had het al raak kunnen zijn en had Melissa P. haast de 1-0 voorsprong op haar slof. Niet lang daarna is het Eline die een kans krijgt, maar ook die gaat er nog niet in. Maar dan… Dan in die eerste helft… dan gaan we los! Om een kort verhaal nog wat korter te maken: Eline scoort in de eerste helft 3 keer en Melissa P. pakt 2 doelpunten mee. Er zijn mooie driehoeken te zien, maar desondanks is ons spel toch ook nog wat onrustig.
In de tweede helft willen we nog even doordrukken. Voor ons doelsaldo zou het geen overbodige luxe zijn om nog wat meer goals te maken, dus dat werd de doelstelling. Maar wat blijkt… in de tweede helft zien we het even allemaal net anders lopen dan de bedoeling was. De organisatie is wat weg, er worden beduidend minder kansen gecreëerd en onze voorsprong blijft tot een kwartier voor tijd 5-0. Maar dan maakt Melissa P. zich weer even kwaad en denkt: hmmm ik heb nog geen zuivere hattrick gemaakt. dat moeten we even veranderen. Zo gezegd zo gedaan: ze schrijft nog drie goals op haar naam, is terecht de woman of the match en als het laatste fluitsignaal klinkt, hebben we met 8-0 gewonnen.
De drie punten worden door Johan meegenomen naar Korenzand (hoppekee, smijt maar in de kofferbak en rijd ze maar met een steekwagentje de kantine in). Volgende week zaterdag kunnen we allemaal een keer gaan shoppen (of iets anders zinvols doen) want dan zijn we vrij. Onze zesde competitiewedstrijd is op de 30e: dan ontvangen we de dames van BZC op Korenzand. Tijd voor een nieuwe krachtmeting!

NOAD-ladies sterkste in duel tegen de zwart/gele buurvrouwen

Een relaxed ontbijt met (bijna) het gehele team en technische staf: dat was het idee voor de start van onze Super Saturday. Vandaag stond immers de derby gepland tegen de buurvrouwen en ook moesten WNC en BLC tegen elkaar. Bij de Happetap, onze sponsor, onder het genot van een bakkie koffie, thee of glaasje jus, een eitje en een broodje gingen we met elkaar de voorbereiding aan op de kraker tegen Wilhelmina. Uiteraard ook met de broodnodige en onvermijdelijke berg aan slappe klets.
Speelsters: Joan, Jessy, Esmee, Amber, Ruth, Naomi, Indy, Melissa P, Eline, Monique, Lisa, Zoë, Janet, Melissa vW, Janine en Marjolein
Supporting speelsters: Noa, Heidi, Patricia en Christel
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Arie (vlagger)
Als we aansluiting willen blijven houden in de top 3 van onze competitie, of misschien zelfs de koppositie van Wilhelmina over willen nemen, dan moet er gewonnen worden vandaag! Iedereen is tot de tanden gemotiveerd, de vibe is goed! De spanning is bij de speelsters dit seizoen meer aanwezig dan ooit. Zenuwen gieren hier en daar door ’t lijf, het (niet werkende) toilet wordt met enige regelmaat bezocht en bepaalde gekke bijgelovigheden (of autistische trekjes, ’t is maar hoe je ’t bekijkt) worden uitgevoerd: zit iedereen op de juiste volgorde in de kleedkamer, is er een geluksonderbroek aan, worden sokken in de goeie volgorde aangetrokken en hebben we een goeie playlist voor de muziek in de kleedkamer?! Ja?! Mooi: dan is ’t tijd om te gaan omkleden en te starten met de warming up.
Johan heeft ons op het hart gedrukt om goed te spelen. Niet zoals de eerste helft tegen BLC, eigenlijk ook niet zoals we speelden tegen WNC. Maar gewoon dat doen wat we eigenlijk goed kunnen: ons eigen spelletje spelen en direct druk zetten. Op een nat, zwaar veld met lang gras gaan we van start. Het wordt al snel duidelijk dat we ons niet van onze allerbeste kant laten zien. Wederom slordig met het balbezit, vasthouden van ballen, elkaar inspelen over 5 meter gaat weer niet lekker. Desalniettemin is het Lisa die juist komt inlopen op een bal die voorgegeven werd en de 1-0 binnen tikt! We staan voor! Heerlijk dit, dus volhouden en nog wat meer doelpunten maken. En die voorsprong hád uitgebouwd kunnen worden. Een paar dotten van kansen komen voorbij die op eenzelfde dottige manier keihard gemist worden… En dan is het rust!

Oké, de tweede helft moet zoals onze tweede helft tegen BLC: dát was goed! Maar… de zenuwen blijken toch niet onder controle, want de tweede helft start echt heel slecht! In no-time staan we tegen een 2-1 achterstand aan te kijken, tot grote frustratie van, nou ja, het hele team en begeleiding eigenlijk! Kom op meiden, gas d’r op! Druk zetten! We bleven geloof houden, wat natuurlijk goed is en met gruwelijk lilluk voetbal en op het tandvlees kunnen we dank zij Melissa P gelijk maken. De wedstrijd kabbelt voort, het zit allemaal nog niet mee. Het goede voetbal is ver, heul ver, te zoeken! Maar… dan komen de laatste 5 minuten van de wedstrijd. En duikt ineens, als een duveltje uit een doosje, Melissa P op voor de keepster. Ze ziet amper zelf wat er gebeurt, maar ze werkt de bal achter de keepster van Wilhelmina! Niet veel later fluit de scheids af. JAAAA! Winst! 3-2 overwinning, dus de 3 punten gaan van de Ebbe mee naar Korenzand!! Melis P is wat mij betreft de terechte ‘woman of the match’!

Heerlijk dit! Met elkaar, voor elkaar en strijden tot we erbij neervallen. De komende wedstrijden moeten we wel proberen om meer van ons eigen spel te spelen en gewoon te laten zien wat we kunnen. Want we kúnnen het zeker, maar we hebben ’t de laatste wedstrijden niet echt laten zien. Gelukkig wel steeds winst en nu ook de koppositie in de competitie! WHOOPWHOOP!! Vasthouden dus die strijdlust! Volgende week tegen de vrouwen van Kerkwijk. Met z’n allen goed trainen en de juiste inzet tonen, dan is Kerkwijk wellicht te verschalken. Maar eerst nog even nagenieten van de 3 punten die we gepakt hebben van onze buurvrouwen

Spannend duel NOAD-ladies tegen WNC

In de beker zijn we de dames uit Waardenburg al tegen gekomen, maar ook in de competitie mogen we tegen hen spelen. Een serieuze tegenstander waarvoor we onze strijdlust op code rood moeten zetten. Afgelopen zaterdag was het tijd voor een clash in Wijk en Aalburg, tussen twee teams die behoorlijk aan elkaar gewaagd zijn!

Speelsters: Joan, Jessy, Amber, Indy, Ruth, Noa, Naomi, Melissa P, Melissa vW, Eline, Monique, Lisa vdA, Zoë, Esmee, Janet, Marjolein.
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Arie als vlagger.

Gas geven
Weer een lekker voetbalweertje en weer een mooie opkomst aan speelsters. Bij zo goed als alle ladies is een vleug van nervositeit te bespeuren; we weten inmiddels hoe sterk WNC is en dat winnen echt niet vanzelfsprekend is. Zeker na de blamage in de bekerronde tegen Oranje-Wit zijn we ons nog meer bewust van het feit dat we er nog laaaaaang niet zijn! Johan pepert het ons nogmaals in (na ook op de afgelopen trainingsdagen erop gehamerd te hebben): we moeten meteen gas geven vanaf het begin en ons eigen spelletje spelen.

Voorsprong
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar onder leiding van André Bouman gaat de wedstrijd op Korenzand van start. We zitten er best fel op, en we kunnen enigszins ons eigen spelletje spelen. Een aantal kansen passeren de revue, maar dan is het Eline die ons op een 1-0 voorsprong brengt. Melissa P krijgt de 2-0 op haar slof, maar vlak voor rust kan Waardenburg een aansluitingstreffer maken en gaan we richting de thee met een 2-1 voorsprong (en een lichte teleurstelling dat we een tegengoal hebben gekregen).

Penalty
Na een peptalk van Johan gaan we het veld weer op. Ik ben ook een verslaggever van niks, want ik weet wel dat het gelijk heeft gestaan, en ik kom er door m’n teamies achter dat het 2-2 werd. Maar dan… kantelt de wedstrijd! Melissa P wordt op een bepaald moment in de 16 van WNC onderuit gehaald, wat ons een penalty opleverde én een speelster van WNC een rode kaart. Jessy gaat achter de bal en laat de keepster kansloos met een vlammend hard schot. We staan voor met 3-2! Vervolgens is het Ruth die goed opkomt vanaf de linkshalfpositie en een voorzet vanaf rechts keurig in het net werkt: 4-2! Waardenburg laat ’t er niet zomaar bij zitten en blijft strijden. Ze maken de 4-3 na wat gerommel en gedoe bij onze verdedigers. Gelukkig weet Melissa P de laatste goal te scoren en kunnen we de wedstrijd afsluiten met 5-3 winst! De 3 punten blijven op Korenzand, met een terechte Monique als ‘woman of the match’ (want manmanman, wat kan die blijven gáán!!!)!

Ander vaatje
Zaterdag aanstaande gaan we bij de buurvrouwen op bezoek. Met de manier waarop we zaterdag speelden gaan we het tegen Wilhelmina niet redden. Of, zoals onze trainer het zegt: “We zullen uit een ander vaatje moeten tappen en we moeten feller en scherper zijn. Maar het gaat ongetwijfeld geen problemen opleveren om dat op te brengen tegen de buren!” De Wilhelminadames hebben tot op heden al hun competitiewedstrijden gewonnen, dus we zullen onze mouwen goed op moeten stropen vol overtuiging als ééWNCn team moeten strijden voor de overwinning.

Rest mij nog een ding en dat is onze grensrechter, Arie, en natuurlijk ook onze scheidstrechter van vandaag, André, te bedanken. Dus bij deze: “Bedankt!”

Vierdeklasser Oranje-Wit te sterk in de beker voor de dames

Speelsters: Joan, Amber, Ruth, Naomi, Melissa P, Melissa vW, Noa, Monique, Lisa, Joyce, Zoë, Indy, Janine, Esmee en Marjolein
Technische staf: Joan (trainer/coach) en Arie (vlagger)

Nog enigszins high van de overwinning op BLC gingen we vandaag onze bekerronde spelen, thuis, tegen vierdeklasser Oranje-Wit. Janine maakte haar debuut op de goal en dat deed ze met verve en vol overgave! Topper!!  De wedstrijd zelf was behoorlijk dramatisch. Tot en met de rust weten we de nul te houden en hebben we een aantal kansen, maar er wordt niet gescoord. We zijn steeds een stap te laat en spelen elkaar onzorgvuldig aan. Dag mag tegen WNC echt beter! In de tweede helft weet onze tegenstander 2x te scoren; waarvan eentje zo’n beetje in de laatste minuut. We verliezen de partij dan ook met 2-0. Op zich niet erg om niet door te gaan in de beker, maar vooral een goede wake-up call dat we dus niet moeten verslappen! Zeker met twee belangrijke wedstrijden in ’t verschiet! Dames, vol gas trainen, zaterdag krijgen we WNC op bezoek! En dan moeten we laten zien wat we waard zijn!!

Competitiewedstrijd tegen BLC levert winst én verlies

Speelsters: Joan, Jessy, Amber, Ruth, Naomi, Indy, Melissa P, Noa, Eline, Monique, Lisa, Zoë, Heidi, Janet, Janine en Marjolein.
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Arie (vlagger >> waarvoor dank!)

Op zaterdag 12 oktober mochten we op visite bij de Bossche ploeg in onze competitie. Nadat we goed en wel geparkeerd waren, bleek dat er op het voetbalveld van BLC helemaal niet gespeeld werd! In verband met een verbouwing van de kantine waren de wedstrijden verplaatst naar een ander voetbalveld in de stad. Lekker, fijn! Duidelijk gecommuniceerd ook… Dus iedereen weer in de auto en hop naar de andere kant van ’s-Hertogenbosch.
BLC is sowieso een vereniging waar we altijd wat turbulente botsingen mee hebben en dit paste wel in dat beeld. Enfin, aangekomen bij het voetbalveld was ’t omkleden en gelukkig wilde de scheids iets later starten zodat we wat meer tijd voor de warming-up hadden. De eerste helft was niet zo best. We laten ons veel te snel in de verdediging zetten, BLC houdt ons op onze helft. We krijgen twee tegendoelpunten om onze oren en gaan rusten met een 2-0 achterstand.
Johan geeft in de kleedkamer aan wat eraan schort: meer druk naar voren, met z’n allen >> aanvallen! En dat is wat we gaan doen! Vol frisse moed gaan we het veld weer op. We voeren vanaf minuut 1 (nou ja, 46 ;)) de druk op en al erg snel na het fluitsignaal voor de tweede helft is het Melissa P die de bal achter de keepster weet te werken. 2-1! Dat geeft de burger moed! Mo krijgt de tweede op haar slof en de 3-2 komt op naam van Zoë. Heerlijk: een voorsprong op BLC!
Maar dan gebeurt er iets waar we allemaal van schrikken. Het duel wat Heidi voert eindigt in een (ik denk) verkeerd terecht komen op haar been, waarbij het meteen overduidelijk is dat het foute boel is. De scheids wil de wedstrijd staken, maar daar komt niks van in, geeft Heidi duidelijk aan: “Niks daarvan! Deurspeule! Ik gaoi nie dood hoor!” Dus terwijl de reserves zich bekommeren om Heidi, gaan de dames in het veld door met de strijd. Tegen de tijd dat Heidi in de auto naar het JBZ zit, is de wedstrijd afgelopen en hebben Melissa P én Eline nog een doelpunt gemaakt beiden! De eindstand komt dan ook op 5-2! De tweede helft was echt een fantastische! Dit moeten we vast zien te houden, mooi om ons te beseffen dat we ons eigen spelletje kunnen spelen en daarmee kunnen winnen!
De drie punten gaan in de kofferbak mee naar huis, maar we verliezen (weer) een speelster aan een blessure; een enkelbreuk blijkt later.

Oefenduel tegen RKDVC in voordeel NOAD-ladies beslist

Omdat we een aantal zaterdagen op rij geen wedstrijden hadden, had trainer Johan bedacht dat we een vriendschappelijke partij tegen de vrouwen van Drunen konden spelen. Dat vonden we natuurlijk allemaal een supergoed plan, dus afgelopen donderdag ontvingen we de schoonzus van Joan met haar team op Korenzand.
Speelsters: Joan, Jessy, Amber, Ruth, Naomi, Melissa P, Melissa vW, Eline, Monique, Lisa vdA, Zoë, Heidi, Esmee, Janet, Marjolein.
Onder het publiek zowaar Lisa vdS, Janine en Patricia voor de mentale support; naast alle andere supporters uiteraard.
Technische staf: Johan (a.k.a. trainer/coach) en Stefan als vlagger.
Zuivere hattrick
Janet heeft vandaag tijd om te keepen, dus ze gaat de hele wedstrijd op het doel (waarvoor dank natuurlijk!!) Al vrij vlot na het eerste fluitsignaal van onze scheids weten we de 1-0 binnen te tikken. De wedstrijd lijkt in het eerste kwartier nog wel een beetje wat, maar al snel gaan we volop mee in het spel van RKDVC. Desalniettemin weet Eline een zuivere hattrick te maken en gaan we rusten met een 3-0 voorsprong. Maar… het kan ook zomaar 4-0 zijn geweest: ik weet het eigenlijk niet zo goed meer 😉
Niet tevreden
In de rust wordt duidelijk dat we toch echt ons eigen spelletje moeten gaan spelen. Nou: dat gaan we dan ook maar es proberen. We krijgen nog een penalty tegen in de tweede helft. Discutabel, want het was helemaaaaaal geen overduidelijke overtreding (toch Melis?! 😉 )… 4-1. En daarna zijn wij weer aan de beurt. We scoren nog 4 keer, waaronder een mooie onvervalste ouderwetse van Heidi. Wie?! Echt?! Ja!? Deed ze geen ‘Heidi’tje’?! Neenee, hij zat er prachtig in! 
Maakt de eindstand uiteindelijk 8-1. Maar we zijn niet tevreden, want het spel was niet om aan te zien. De ballen kwamen niet aan, werden niet vastgehouden, er werd veel te onrustig gespeeld. Dat moet dus duidelijk beter (en gelukkig kán het ook beter!).
Thanks
Doelpuntenmaaksters: Eline 3x, Melissa P, 2x, Monique, Heidi en Melissa vW.
Stefan en Luuk, bedankt voor het grensrechteren en scheidsrechteren!

Klinkende overwinning in de beker voor de NOAD-ladies

Speelsters: Amber, Esmee, Indy, Ruth, Zoë, Monique, Melissa v. W., Lisa, Melissa P., Janet, Eline, Janine, Heidi, Naomi, Joan, Marjolein
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Ruben (vlagger)
Afgelopen zaterdag kregen we de dames van VV Peursum op bezoek. Marjolein en Zoë zouden later aansluiten en omdat onze vaste keepster Patricia niet aanwezig kon zijn, wilde Janet wel weer op de goal (waarvoor dank uiteraard!).
Tegenslag
Nadat de eerste minuten gespeeld waren kreeg Peursum al een eerste tegenslag te verwerken; we stonden in no-time op een 1-0 voorsprong door een doelpunt van Lisa. Helaas kreeg Janet vrij snel daarna last van een blessure. Marjolein zat net in tenue op de bank maar mocht direct aan de bak in de goal.
Verrassen
Eerlijkheidshalve weet ik het doelpuntenverloop niet echt goed meer, maar wel dat we in de eerste helft erg goed speelden. Iedereen stond lekker op z’n plek (zelfs Heidi op haar favoriete plekkie achterin ;)) en er waren mooie combinaties te zien en ook de coaching was vaker te horen –iets waar het in het verleden nogal aan schortte bij ons. Peursum weet ons vanuit een corner ook nog een keer te verrassen en scoort haar enige doelpunt van de wedstrijd. Tegen de tijd dat we aan de thee en/of ranja konden stond er -dacht ik- een royale 5-1 op het scorebord.
Collegiaal
Janine, onze collegiale teamie, wilde wel op de goal zodat Marjolein nog even kon voetballen. De tweede helft verliep met iets meer chaos, wat ook kwam door de luxe van de volle reservebank en daardoor dus ook relatief veel wisselingen. Nog twee keer kunnen we scoren wat de eindstand 7-1 maakt. Omdat WNC met 5-1 van Peursum gewonnen had en wij gelijk hebben gespeeld tegen Waardenburg, betekent dat dus automatisch dat we door zijn in de beker. Een twijfelachtige eer 
Ed
Nog even de doelpuntenmaaksters opgesomd: Melissa P aan kop met 3 doelpunten, op de voet gevolgd door de andere Melissa die er 2 gescoord heeft. Lisa mag er 1 op haar lijstje bijschrijven en Ed, die soms ineens met ons meedoet en onze 12e vrouw is, wilde ook 1 puntje voor ons maken. Zijn wij trouwens ook altijd blij mee hoor, met een Edje!
Kracht
Onze trainer Johan, na de wedstrijd: “We hebben als een hecht team gespeeld, mensen offeren zich op voor het team door soms op posities te spelen wat ze eigenlijk niks vinden >> maar het wel doen, waar nodig! En dat is zeker een kracht van dit team, net als de mooie mix van jong en oud ervaring 😉 !”
Thanks
Luuk bedankt weer voor het fluiten en Ruben, fijn dat jij onze grensrechter wilde zijn! En… tromgeroffel… Eline is de woman of the match geworden (vertelde de Voetbal.nl-app me)!

NOAD-ladies verliezen oefenduel tegen Achilles Veen

Speelsters: Amber, Esmée, Indy, Ruth, Zoë, Jessy, Monique, Melissa v. W., Lisa, Melissa P., Janet, Eline, Christel, Janine, Heidi, Naomi, Marjolein
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Lars (vlagger)
Om nog wat beter op elkaar ingespeeld te raken, om conditie op te doen en om wat meer balgevoel te krijgen (en nog meer van dat soort redenen ) vond onze coach het een prima plan als we zouden oefenen tegen de dames van Veen. We vonden dat een fantastisch idee en keken er enorm naar uit om afgedroogd te gaan worden door onze buurvrouwen 😉
Het fijne van zo’n partij is dat we het mogen zien als training, gewoon gaan en kijken waar het schip strandt. Dus op maandagavond 9 september was het moment daar dat Luuk het startsein gaf voor de wedstrijd. Met Janet op de goal (fijn dat je wilde helpen!) en een mooi gevulde reservebank konden we vol gas tegen de ‘groen-met-witten’. In de eerste helft wordt er goed gespeeld en de visie van Johan op hoe we opgesteld staan nav de voorhoede lijkt zijn vruchten af te werpen. Na enige tijd is het Heidi (echt Heidi?! Ja! Heidi!!  ) die de bal voor haar voeten krijgt en het scoren dus niet verleerd is! We staan op een 1-0 voorsprong! Veen breekt uit en weet voor de rust de gelijkmaker te scoren: 1-1.
Voor het einde van de eerste helft en in de tweede helft kun je zien dat we het even wat kwijt zijn. We zitten er minder fel op en de tegenstander krijgt meer ruimte. De spits van Achilles weet nog een paar keer ons net te vinden en de eindstand is een 4-1 overwinning voor onze buurvrouwen. Desalniettemin mogen we zeker tevreden zijn met de manier waarop we nu gevoetbald hebben met elkaar! Dit biedt perspectief voor de competitie!
Lars, bedankt voor het vlaggen en Luuk: jij bedankt voor het leiden van de wedstrijd!

Bekerwedstrijd: NOAD-ladies spelen gelijk tegen WNC

Speelsters: Amber, Esmée, Indy, Ruth, Noa, Jessy, Heidi, Monique, Melissa v. W., Lisa, Melissa P., Joyce, Marjolein
Technische staf: Johan (trainer/coach) en Angelo (vlagger)
Nadat we tijdens de zon- en warmte overgoten Altena Cup al een beetje hebben kunnen wennen aan de nieuwe samenstelling van ons team (er zijn zes meiden vanuit de MO19 bij ons gekomen, waar we overigens erg blij mee zijn! ), mochten we op zaterdag 7 september voor het eerst aan de bak in de beker. Tegenstander was WNC, op het sportpark aan de A2.
Gehuld in fijnstof en totaal overstemd door het langsrazende verkeer op de snelweg hebben we ‘vol gas’ gestreden tegen het team wat we ook in de competitie tegen zullen gaan komen.
De wedstrijd kenmerkte zich door vechtlust. Een aantal kansen passeerden de revue, waarna WNC het twee keer lukte om te scoren. Mag erbij gezegd worden dat het eigenlijk niet de moeilijkste ballen waren, maar goed… De vaste keepster ontbrak 😉
We stonden in ieder geval tegen een 2-0 achterstand aan te kijken toen het rust werd.
Ook in de tweede helft was er goed voetbal te zien. Er werd goed overgespeeld naar elkaar en het coachen werd ook al wat meer gedaan. Eerst nog wat kansen die gemist werden door onze voorhoede, maar uiteindelijk is het Melissa v. W. die er twee goals vol overtuiging (met name de tweede!) achter de keepster van WNC weet te krijgen. Met een mooie 2-2 in de kofferbak konden we weer terug naar Korenzand.
Overigens: de terechte woman of the match werd Esmée; zij speelde een supergoede wedstrijd! En Angelo, bedankt voor het vlaggen!